Good evening, Liverpool

27 มีนาคม 2549 20.45 น. ตามเวลามาตรฐาน Greenwich
 
เกือบ 2 สัปดาห์ที่แล้ว … วินาทีที่ก้าวออกจากสถานีรถไฟ Liverpool Lime Street แม้ในใจคิดถึงเมืองไทยใจแทบคลั่ง แต่ภาพ Saint George’s Hall เบื้องหน้า และถนนยาวออกไปก็ทำให้น้ำตาซึมได้ไม่ยาก … นี่คือเมือง Liverpool!!! ชื่อชื่อนี้ ที่สะกดอยู่ในใจเกือบทุกสัปดาห์ติดต่อกันมากว่า 20 ปี
 
ลมหนาววูบเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกันหยดฝนที่หล่นลงมาเหมือนเป็นการต้อนรับผู้เพนจรจากเมืองไทย ที่เดินทางติดต่อกันมา 30 ชม. เพื่อเติมความฝันที่อยู่ในใจ … ใช่แล้ว เรามาถึงแล้วจริงๆ Good evening Liverpool … Good evening …
 
เดินวนเวียนหา โรงแรมอยู่เกือบ ชม. ในขณะที่ โดนลมหนาวพัดจนหูอื้อชาไปหมด ได้พบพี่ชายในชุด Overcoat กับแฟนสาวเดินมาอย่างเร็ว พี่สองคนนี้เองที่ช่วยเดินไปส่งเราถึงหัวถนน และชี้ทางไป Youth Hostel ให้ ก่อนจะจากกันพี่แกถามว่าเรามาทำอะไร ก็เลยบอกว่า เรามาจากเมืองไทยมาทำงานที่ London และมาตามความฝันของเราที่นี่ มาตามสายเลือดสีแดงที่สูบฉีดอยู่ข้างใน … ทั้งสองคนหัวเราะร่วน ชี้มือบอกว่าเดินไปสุดถนนอีก 2-3 นาทีก็เจอโรงแรม แล้วบอกประโยคสุดท้ายพร้อมรอยยิ้ม … แปลเป็นไทยได้ว่า … "กูเป็นแฟน Everton!!!"
 
555 เดินไป หัวเราะ อมยิ้มไป กว่าจะถึงโรงแรมก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว มองไปข้างในมีวัยรุ่นผมแดงผมทองมากมาย เอ สงสัยเราจะเลือกมาผิดที่หรือเปล่าหว่า เอานะ ต้องนอนแล้ว เก็บแรงไว้พรุ่งนี้ … หลังจากเช็คอิน สั่ง Becks ขวดเล็กเป็นอาหารเย็นแล้ว ก็ได้เวลานอน
 
คืนนั้นในห้องมีเพียงเราสอง ไอ้หนุ่มเมืองไทย กับไอ้หนุ่ม Latvian ที่มานอนรอ Flight Delay … เพื่อนต่างชาติถือ Vodka ขวดใหญ่เข้ามาเชื้อเชิญให้ร่วมดื่มด้วยกัน แต่ขอโทษทีว่ะเพื่อน สังขารข้อยบ่ไหวแล้ว … ตอนนี้ข้อยโฟกัสเรื่องเดียวคือ "พรุ่งนี้กูจะไปเหยียบแอนฟิลด์!!!"
 
28 มีนาคม 2549 04.30 น. ตามเวลามาตรฐาน Greenwich
 
ตื่นนอนมาอย่างไม่น่าเชื่อ เจอ missed call จาก partner ที่เวลาห่างไป 7 ชม. ดีเหมือนกันดึกขนาดนี้ ไม่มีใครใช้ net (ด้านล่างโรงแรมมีคอมฯ เครื่องเดียว) เลยได้นั่งเล่นจนเช้า … หมดไป 5 ปอนด์ครึ่ง (ประมาณ 400 บาท) เท่านั้นเอง สำหรับการเล่น net ชั่วโมงนึง
 
วางแผนการเดินทางสำหรับวันนี้ … Liverpool ได้รับเลือกเป็น European Capital of Culture ในปี 2008 ตอนนี้ทั้งเมืองกำลังเห่อท่องเที่ยวกันมาก และมีที่ให้ไปเยอะสุดๆ แต่ทุกที่ส่วนใหญ่เปิด 10 โมง … เพราะฉะนั้นเหลือทางเลือกเดียว คือไป Albert Dock ก่อน และต้องไปตั้งแต่ยังไม่เปิด … เพราะหลังจาก 10 โมงแล้ว เราจะใช้เวลาทั้งหมดที่เดียวเท่านั้น … Anfield
 
เดินวนเวียนเก็บภาพรอบๆ Albert Dock เวลายังเช้ามากๆ ทุกคนต่างงงว่าไอ้หนุ่มเอเชียนี่มันฟิตอะไรมาถ่ายรูปตั้งแต่ไก่โห่ … หน้าพิพิธภัณฑ์ Beatles ตั้งแต่ยังไม่เปิด เดินไปสูดอากาศริมแม่น้ำ Mersey แล้วก็วนเวียนไป สะดุดหน้าร้านร้านนึงชื่อ Babycream โอ๊ยยๆๆ เสียดาย ร้านน่ารักมากๆ สไตล์ retro เมื่อคืนก็คิดอยู่แล้วว่าจะมา hang out ที่นี่ดีมั้ย แต่แบตมันหมดถอดใจไปก่อน มาเจอหน้าร้านตอนเช้าแล้วรู้เลยว่าคิดผิด แง้ว แง้ว
 
9 โมงครึ่ง เตรียมพร้อมที่ป้ายรถเมล์ Paradise Street ช่วยด้วย มันจะซื้อตั๋วที่ไหนยังไงเนี่ย โชคดีมีไอ้หนุ่มวัยรุ่นยืนพ่นควันปุ๋ยๆ แก้หนาวอยู่แถวนั้นเลยรู้ว่ามันไปจ่ายบนรถเหมือนเมืองไทยนี่เอง ระหว่างทางใจเต้นตึกตัก นั่งดูป้ายไปเรื่อย เอ ตามแผนที่มันใกล้แล้วนี่นา เออ ถึง Goodison Park แล้ว เอ คนขับจะบอกเรามั้ยเนี่ยว่าถึงแล้ว เอ ถ้าเลยแล้วจะทำไงดี … เอาวะ ลุกไปถามเจ๊คนขับดีกว่า ลุกออกจากเบาะมาได้ 2 ก้าว รถก็เลี้ยว … แล้วภาพที่ปรากฎเบื้องหน้า … ความใหญ่โตมโหฬารของ Stadium … ไชโย!!! มาถึงแล้ว … This is Anfield!!!
 
(ต่อตอนหน้า)
This entry was posted in You'll never walk alone. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s