เราเก็บไว้ให้ตี๋นะ …

"เออๆ เฮ้ย งั้นตกลงไม่มีใครไปแล้วนะ" สรุปเป็นอันว่าวันนี้ไม่มีใครไปตีแบด … วางสายแล้วเราก็เดินกลับเข้าห้อง
 
"มีคนมาแบบผมเยอะมั้ยครับอาจารย์" เราถามเพราะอยากรู้ถึงได้คำตอบว่าแบบเรามีมาเดือนละ 6-7 คนได้ อาจารย์รับสมุดประจำตัวเราแล้วพลิกๆดู … "เกินมาตั้ง 15 นาทีนะเรา" โดนอาจารย์แซวเข้าเราก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ "จบครั้งนี้ผมยังมาเรื่อยๆนะครับอาจารย์"
 
"ดีค่ะ ตอนนี้อาสากำลังขาดแคลน ข้างหน้านี่เค้าเพิ่งทำถนน ป้ายรถเมล์ก็ยกเลิก อาสาคนอื่นไม่มีรถเหมือนคุณ ก็มาลำบาก ถ้าพอไหว อาจารย์อยากให้คุณมาช่วยเป็นอาสาถาวรที่นี่ เห็นว่าคุณสอนได้"
 
ลมร้อนข้างนอกพัดเข้ามาในห้อง … สุภาพสตรีหน้าตาสะสวยคนนึงเดินควงน้องชายตัวเล็กเข้ามาสองคน เอาสมุดระบายสีวางบนโต๊ะ แล้วก็ลาอาจารย์กลับ "วาดรูปเสร็จแล้ว ไปเล่นข้างนอกนะคะ" อาจารย์บอกเด็กชายที่ยืนในห้อง
 
"ผมก็มาได้บ้างครับ เสาร์อาทิตย์น่ะครับ ส่วนวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ" เราลากลับ ในใจนึกถึงแซลมอนน้ำลาบ กับร็อคเก็ตสลัด …
 
"พี่ๆๆๆ" ใครสักคนมาเกาะขาเราแน่น ก้มลงไปดูชื่อ เด็กชายกมล พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นอาจารย์ส่งซิกให้กอดน้องเค้า แล้วค่อยไป
"ยังไม่รีบกลับนะครับอาจารย์ ผมไปเดินเล่นกับน้องเค้าก่อนก็ได้" ว่าแล้วเราก็รับช่วงต่อน้องชายสองคนออกไปนอกห้อง … "พี่ๆๆๆ เดี๋ยวผมพาไปกินน้ำเย็นๆ" … ว่าแล้วเจ้าตัวเล็กสองคนก็จูงเราเดินปร๋อไป สวนกับพี่สาวคนเมื่อครู่ พยักหน้าให้ทำนองว่า ผลัดมือกันละนะ
 
เด็กชายน๊อตคงจำทางในโรงเรียนได้หมดแล้ว เดินถึงบันไดก็กระโดดขึ้นโชว์เราซะอย่างงั้น พากันไปกินน้ำเสร็จ เราสามคนก็เริ่มทริปเล็กๆ รอบโรงเรียน เริ่มจากไปดูต้นพลูก่อน แล้วก็ไปที่ประตูซึ่งปิดสนิทเพราะเย็นแล้ว เจ้าตัวเล็กพยายามงัดแงะกันใหญ่ เหมือนอยากจะออกไปซิ่งข้างนอก … แกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออก จนเราเหลือบไปลูกบอล …
 
"เตะบอลกันมั้ยเรา" … ง่ายๆ เท่านี้เจ้าตัวเล็กก็ยอมสละประตูตามเรามาแต่โดยดี "ลูกบอลอยู่ไหนๆๆ" เด็กชายกมล หรือชื่อเล่นว่าเจ้าตี๋ ลงนั่งยองๆ แล้วถามหา พอได้บอลก็บอกเพื่อนน็อตให้ไปตั้งท่ารับ เราเห็นแล้วนึกถึงตอนเด็กๆ เตะฟุตบอลในซอยก็แบบนี้ ไม่มีใครเล่นด้วย ก็ต้องคนนึงเป็นโกล์ คนนึงยิงจุดโทษ สลับๆ กันไป เตะกันไปกันมาอยู่พักใหญ่ จนเราเผลอปล่อยเจ้าน๊อตลงไปก้นจ้ำเบ้า ถึงนึกกลัวขึ้นมา ชวนน้องไปเดินเล่นต่อ
 
เดินไปคุยไปผ่านที่สอนการบ้าน น้องสาวคนนึงทักขึ้นมา "พี่ป้อมมาด้วยเหรอวันนี้" แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง … "เป็นไงเรา วันนี้ไม่ได้ร้องเพลงให้ฟังแล้วนะ" สองสามเดือนก่อน น้องคนนี้โชคร้ายต้องฟังเพลง "More than words" ในเวอร์ชั่นหลงบ้างเพี้ยนบ้างจากเรา แต่ยังใจดีสอนเพลง "Living the Dream" ของ A1 ให้เรากลับ
 
ซ้ายคนขวาคนลากเราเดินไปจนเหนื่อย … "ไปฟังนิทานกันดีกว่าพี่" แล้วก็พาเราไปถึงใต้ตึกเรียน เหมือนตอนเย็นเค้าจะเปิดนิทานให้ฟังสนุกๆ ไปนั่งกันหน้าทีวีจอใหญ่ แต่ไม่มีใครดู มีแต่เจ้าน้องตัวอ้วนกลมนั่งฟังวิทยุส่วนตัวอยู่ด้านหลัง… เราคุยกับน้องจนชักเริ่มหมดมุก เลยต้องใช้ทีเด็ดที่เตรียมมาจากบ้าน … "กินหนมกันนะ" แล้วก็หยิบกูลิโกะอัลมอนด์ออกมาหนึ่งก่อน หนึ่งอันให้เจ้ากมล ส่งเข้าปากไปรวดเร็ว … ส่วนอีกอันนึงที่ให้เจ้าน๊อตถูกกำไว้แน่น … อันที่สามเข้าปากเรา อันที่สี่เข้าปากเด็กชายกมล อันที่ห้าเจ้าน๊อตยังกำไว้ไม่ยอมกินจนเราชักสงสัย … เจ้ากมลกินไปสี่อันแล้ว หรือเจ้าน๊อตของเราจะไม่ชอบช๊อคโกแลต ได้แต่กำไว้แล้วคุยกับเราเรื่องกล่องเปล่าที่จะเอาไปทำการฝีมือ
 
สงสัยอยู่พักใหญ่ … เราถึงได้คำตอบ … "น๊อตเก็บไว้ให้เราหมดเลยใช่มั้ย" เสียงกมลถามขึ้นมา … "อือ" เป็นคำตอบสั้นๆ "ให้เรากินหมดเลยนะ" … มาถึงตรงนี้ในใจเรารู้สึกยังไงตอบไม่ถูก
 
"อือ เราเก็บไว้ให้ตี๋นะ" … เด็กชายน๊อตตอบเสียงเรียบ
 
"ฮัดดดเช้ยยยย" เสียงดังมาจากด้านหลัง … เราหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหัวตัวเอง อดจะอมยิ้มไม่ได้ … น้องอ้วนเจ้าของของเหลวบนหัวเรานั่งฟังวิทยุสีหน้ามีความสุข
 
( – จบ – )
 
 
This entry was posted in murmur. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s